Głęboka, łukowata nisza w ścianie, podzielona na dwie części poziomym pasem cegły – obie otynkowane gładko na jasnożółto, podczas gdy cała otaczająca ściana została już odarta do gołej cegły na potrzeby prac restauracyjnych. W dolnej części niszy leży niewielka sterta odłamków płytek. Po prawej, obok, widać prawdziwe, drewniane okno z częściowo wybitą szybą.
Według informacji przekazanych przez właścicieli majątku, ta nisza to nie zwykłe wgłębienie w ścianie, lecz miejsce, gdzie niegdyś stała rzeźba: pozioma linia cegieł w połowie wysokości niszy najprawdopodobniej wyznacza wysokość dawnego postumentu. W innych miejscach tego budynku przez ostatnie dziesięciolecia zlikwidowano też wszystkie prawdziwe okna – zamurowano je lub otynkowano tak, że w ich miejscu pozostała gładka ściana. W ten sposób budynek ten gromadzi straty dwojakiego rodzaju: w jednym miejscu zniknęły otwory, które coś przechowywały, w innym – otwór pozostał, ale zniknęło to, co w nim stało.
Podobnie jak w innych eksponatach tej serii, animacja jedynie w ledwie zauważalny sposób porusza kamerą – kadr jest już rzeczywisty, kolorowy i nie wymaga dodatkowej obróbki.