Strych na czwartym piętrze: drewniane krokwie dachu i blaszane poszycie opadają stromo w dół, a pod nimi rozciąga się strome, trójkątne pole ściany szczytowej. Na ścianie wyraźnie widoczna jest ukośna granica: górna, lewa część to bielona cegła, dolna, prawa – surowa, czerwonawa cegła, miejscami z widoczną szarą zaprawą. Po prawej – otwór drzwiowy, prowadzący jeszcze dalej, w ciemną głąb strychu.
Według słów właścicieli majątku, ta ukośna granica nie jest przypadkiem, lecz dokładnym śladem dawnej linii dachu sprzed sowieckiej rekonstrukcji: bielona część cegieł była niegdyś rzeczywistą zewnętrzną ścianą budynku, pokrytą ochronną wapienną powłoką przed deszczem i śniegiem, pod niższym i bardziej stromym, oryginalnym dachem. W czasach sowieckich dach podniesiono, a ścianę przedłużono surową cegłą, aby zmieściły się dwa dodatkowe piętra – trzecie i czwarte – które wtedy właśnie wybudowano. To właśnie o tej sowieckiej nadbudowie trzeciego piętra była już mowa w samym pierwszym eksponacie tej serii, nr 76.
Podobnie jak w innych eksponatach tej serii, animacja jedynie w ledwie zauważalny sposób porusza kamerą – kadr jest już rzeczywisty i kolorowy.