Ta sama sala, którą widzieliśmy na eksponatach nr 85–86 – ten sam wsparty na ciężkich belkach strop na górze – tylko teraz spojrzenie skierowane jest na przeciwległą ścianę. Tutaj, między dwoma oknami, symetrycznie umieszczona jest dokładnie taka sama nisza o kształcie łuku, tyle że jej dolna część jest zaokrąglona, niczym niewielka apsyda. Wnętrze jest gładko otynkowane, bez śladów rzeźby czy innego obiektu.
Ta nisza jest dokładnym odpowiednikiem tej opisanej w eksponacie nr 86, po drugiej stronie sali: obie miały niegdyś mieścić po jednej rzeźbie, i obie są teraz puste. Według informacji przekazanych przez właścicieli dworu, przy odtwarzaniu tego i podobnych detali opiera się właśnie na fotografiach z epoki Tiškevičiusów – tych samych, które widzieliśmy na wielu eksponatach tej wystawy. W ten sposób ekspozycja nabiera również praktycznego znaczenia: dawne pocztówki i portrety są tu nie tylko wspomnieniem, lecz rzeczywistym źródłem, na podstawie którego decyduje się, jak powinny wyglądać przywracane detale.
Podobnie jak w innych eksponatach tej serii, animacja jedynie ledwie zauważalnie porusza kamerą – kadr jest już rzeczywisty i kolorowy.