Widok z piwnicy pałacu: nad głową – sfatygowana, pomalowana na biało deska z odpadającymi płatami tynku, a pod nią – miejscami odsłonięty stary mur z cegły. Przez otwór widać ciągnący się dalej w mrok korytarz ze sklepionym ceglanym stropem. Wokół bezładnie porozrzucane są materiały budowlane – płyty wiórowe, tafle szkła, podpora oraz pusta butelka po płynie w sprayu, stojąca na prowizorycznej przegrodzie po prawej stronie, obitej płytami w kolorze surowej bawełny.
W przeciwieństwie do fasad pałacu widocznych na wcześniejszych eksponatach tej serii, piwnica ukazuje stan nie dekoracji, lecz samej konstrukcji: pod pomalowanym, już kruszącym się wykończeniem kryje się prosta, solidna architektura murowana z końca XIX wieku – sklepiony korytarz, zbudowany w takim kształcie właśnie po to, by wytrzymać ciężar znajdujących się nad nim kondygnacji. Widoczne obok nowsze, prowizoryczne przegrody przypominają, że zanim dotarto do tej, najstarszej warstwy budynku, podejmowano już próby jakiegoś przystosowania tego pomieszczenia.
Kamera powoli przesuwa się naprzód, w głąb korytarza – bez żadnego kolorowania, ponieważ to już prawdziwy, kolorowy kadr, pozwalający po prostu przejść kilka kroków pod sklepieniami podtrzymującymi pałac.