Spojrzenie prosto w górę, na tę samą stronę wieży, którą widzieliśmy już w eksponatach nr 77, 80 i 81 – tylko tutaj uszkodzenia wyglądają na najpoważniejsze z całej serii. Od samego szczytu dwóch dolnych łuków, przez całą kolumnadę z liśćmi rzeźbionymi na kapitelach, aż po sam gzyms biegnie szerokie, rozgałęzione pęknięcie. Po lewej, między dwiema kolumienkami, wisi odłamany fragment dekoracji, trzymający się ściany tylko częściowo.
To ujęcie przypomina, że wdzięczne, starannie wymurowane elementy dekoracyjne mogą być też oznaką poważnej słabości konstrukcyjnej – pęknięcie biegnące przez całą szerokość ściany zwykle oznacza, że porusza się sama ściana, a nie tylko jej powierzchnia. To właśnie takie uszkodzenia, a nie same tylko odpryśnięte listki na kapitelach, są powodem, dla którego wieża przed restauracją została ogrodzona – wejście do środka czy nawet stanie zbyt blisko ściany stało się niebezpieczne.
Podobnie jak w innych eksponatach tej serii, animacja jedynie ledwie dostrzegalnie porusza kamerą – rzeczywistego, już kolorowego kadru nie trzeba koloryzować, a sam obraz mówi za siebie.