Ta sama neogotycka fasada pałacu, ze smukłą iglicą wieży i mniejszą wieżyczką wznoszącą się obok niej, widziana już na dawnych pocztówkach i fotografiach na tej wystawie – tylko tutaj sfotografowana zupełnie niedawno. Niemal wszystkie okna zabite są deskami lub blachą, dach jest blaszany, miejscami łatany, a tuż przed wielkimi ostrołukowymi drzwiami stoi ogrodzenie placu budowy, oznaczające, że wejście do środka nie jest już bezpieczne. Wokół fundamentów budynku rośnie zaniedbana trawa.
Ta fotografia jest pierwszą z serii ukazującej stan, w jakim znajdował się pałac w chwili nabycia majątku. W eksponacie nr 19 wspomniano już, że po odzyskaniu niepodległości dwór jeszcze długo zmieniał właścicieli i podupadał – ten obraz jest bezpośrednim świadectwem tego długiego upadku: ta sama okazała, zaprojektowana przez architektów kompozycja fasady, o której mówi tak wiele eksponatów tej wystawy, stała przez dziesięciolecia opuszczona, zabita deskami i ogrodzona.
W odróżnieniu od starych fotografii i pocztówek, to ujęcie nie jest archiwalne, lecz rzeczywiste i już kolorowe, dlatego animacja niczego tu nie koloryzuje. Jedyną zmianą jest to, że kamera powoli zbliża się do fasady, jakby zapraszała do przyjrzenia się z bliska, w jakim stanie zastano pałac przed rozpoczęciem prac restauracyjnych.