Ten sam starszy chłopiec w czapce, marynarce i krawacie na tym samym koniu, ten sam najmłodszy na tym samym kucyku — tyle że tym razem obok nich, po lewej, osobno jedzie dorosły mężczyzna w okrągłym kapeluszu i ciemnym płaszczu, a po prawej stoi dwóch pieszych mężczyzn, obserwujących scenę. Na pierwszym planie znów kręci się ta sama, już znana gromadka około pięciu terierów. Na lewym skraju widoczny jest narożnik murowanego budynku z kamiennymi kwadratami — a w jednym z jego okien, jeśli się dobrze przyjrzeć, można dostrzec niewyraźną sylwetkę człowieka, cicho obserwującego scenę od wewnątrz.
Konie, ich maści, kucyk, stroje dzieci, a nawet ta sama sfora psów wskazują, że to kolejne ujęcie z tej samej sesji fotograficznej z 1902 roku, której inny moment widzieliśmy w eksponacie nr 72 (M. K. Tiškevičienė wyjeżdża konno z dziećmi). Tam obok chłopców jechała matka, tutaj — dorosły mężczyzna; być może fotograf wykonał kilka ujęć, zmieniając osobę towarzyszącą dzieciom, a może są to różne etapy tej samej, jednodniowej przejażdżki.
Na animacji konie znów zmierzają prosto w stronę kamery, a teriery niespokojnie kręcą się między ich nogami — ruch, podobnie jak w innych eksponatach z tej grupy, przywrócono bez koloru, w czerni i bieli.