Przy białej kamiennej kolumnie na kwadratowym postumencie, w jednej z rabat parteru André, zebrana grupa kobiet kopie i sadzi w ziemi – dwie z przodu pochylone tuż przy kolumnie, kolejne dwie klęczą i porządkują rabatę po prawej stronie, a pięć innych stoi w grupce i rozmawia, wśród nich jeden mężczyzna w kapeluszu i płaszczu. W tle, wzdłuż murowanego płotka, stoi stara ciężarówka, na ławce siedzi małe dziecko, a za nimi wznosi się fasada pałacu z ostrołukowym otworem wejściowym i dużymi oknami, otoczona już dorosłymi, strzyżonymi iglakami.
To ten sam, zaprojektowany przez Édouarda André, geometryczny system parterowy, który widzieliśmy już w kilku innych eksponatach tej wystawy (nr 16, 59–61) – tylko sfotografowany znacznie później, już w czasach sowieckich. W 1940 r. majątek znacjonalizowano, a od 1957 r. w pałacu mieściła się administracja fabryki dywanów w Lentvarisie (eksponat nr 19) – to zdjęcie świadczy, że pielęgnacja starego parku przy pałacu nie ustała nawet po zmianie właścicieli i przeznaczenia budynku.
Animacja koloruje fotografię: niebo staje się pogodnie błękitne, trawnik i iglaki – soczyście zielone, płaszcze kobiet przybierają odcienie ciemnej zieleni, liliowy i brązowy, a stojąca w tle ciężarówka – ciemnozieloną barwę.