Kolejna fotografia hrabiego Juozapasa Tiškevičiusa (1835–1891) — tym razem w jeszcze bardziej okazałym, galowym mundurze huzarskim: futrzany mentyk zarzucony na ramię, bogato haftowany dolman, a na stojącym obok stoliku spoczywa czapa z frędzlem. Zdjęcie wykonano w atelier z malowaną dekoracją — antyczna kolumna, balustrada balkonu, pejzaż ogrodowy w tle — taką scenografię ówczesne atelier fotograficzne wykorzystywały do tworzenia reprezentacyjnego, niemal teatralnego portretu.
W porównaniu z eksponatem nr 41 (gdzie Juozapas został sfotografowany siedzący, w prostszym mundurze, w atelier L. Laffona w Paryżu), ta fotografia pokazuje tego samego człowieka — te same wąsy, ta sama postawa z ręką na biodrze — lecz strój noszony przy innej, bardziej uroczystej okazji. Hrabia Juozapas Tiškevičius był właścicielem majątków Palanga, Lentvaris, Kretinga, Užutrakis i innych, pułkownikiem huzarów Imperium Rosyjskiego — taki mundur nie był dla niego kostiumem na potrzeby sesji fotograficznej, lecz rzeczywistym znakiem służby.
Animacja nie jest tu ani cicha, ani spokojna — jest dramatyczna: zastygła poza nagle przechodzi w akcję, hrabia unosi szablę i rusza wprost na kamerę, zaciskając zęby. Jakby spokojny, reprezentacyjny portret na chwilę odsłonił naturę oficera, a nie ziemianina.