Ta pocztówka to jeden z tysięcy ówczesnych widoków Wileńszczyzny rozsyłanych pocztą: „Ст. Ландварово – St. Landwarowo № 26. Озеро и палаццо Гр. Тышкевича – Jezioro i pałac Hr. Tyszkiewicza" (Stacja Landwarowo. Jezioro i pałac hrabiego Tiškevičiusa) – podpis w trzech językach, co było wówczas typowe dla pocztówek. W odróżnieniu od wcześniejszych obiektów tej wystawy, pałac przedstawiono tu już po neogotyckiej przebudowie przeprowadzonej przez Vladislovasa Tiškevičiusa – ze strzelistym hełmem wieży zamiast wcześniejszego blankowanego zwieńczenia, odbijający się doskonale w spokojnym jeziorze. Opublikowano w: Keršytė, D. Vilniaus vaizdų atvirukai 1897–1915.
Lata 1897–1915 to złoty wiek pocztówek Wileńszczyzny: w tym okresie ukazało się ponad 4000 różnych pocztówek od ponad 120 wydawców, powstałych na podstawie około 1200 fotografii autorstwa takich fotografów jak Juozapas Čechavičius, Janas Bulhakas i inni. Okres ten rozpoczął się od pierwszej znanej pocztówki wysłanej pocztą (ze stemplem z 1897 roku), a zakończył się we wrześniu 1915 roku, gdy do Wilna wkroczyła armia cesarstwa niemieckiego – I wojna światowa położyła kres tej kwitnącej branży. Od 1862 roku w Lentvarisie działała stacja najwyższej klasy na linii kolejowej Petersburg–Warszawa – pierwszej linii kolejowej na terenie dzisiejszej Litwy – ze specjalnymi salami i apartamentami zarezerwowanymi dla cara. Podróżni przejeżdżający tędy widzieli okazały pałac nad brzegiem jeziora już od samej stacji – i mogli kupić taką pocztówkę na pamiątkę podróży.
Animacja ożywia tę starą pocztówkę kolorem i ruchem – pozwalając zobaczyć pałac takim, jakim widzieli go ówcześni podróżni, patrząc przez jezioro od strony stacji kolejowej.