Sam szczyt wieży, widziany od wewnątrz: ośmiokątne pomieszczenie otoczone ze wszystkich stron ostrołukowymi oknami, a w jego środku stoi ciężki szkielet z drewnianych słupów i belek – wewnętrzna konstrukcja dachu iglicy. Wokół otworów okiennych cegła jest mocno zniszczona, miejscami brakuje całych fragmentów łuku, a podłoga pokryta jest pyłem z tynku, odłamkami stłuczonego szkła i resztkami połupanego drewna.
Według słów właścicieli dworu, właśnie ten drewniany szkielet iglicy jest, podobnie jak schody z piaskowca (eksponat nr 88), kolejną częścią konstrukcji budynku formalnie uznaną za wartościową i podlegającą ochronie podczas restauracji. Wraz z już widzianym pęknięciem arkady wieży i skruszonym dekorem na zewnątrz (eksponaty nr 77, 80–82), ta fotografia zamyka dokumentację stanu murów całej wieży – od klatki schodowej na parterze aż po sam szczyt iglicy – sprzed nabycia dworu.
Podobnie jak w innych eksponatach tej serii, animacja jedynie ledwie zauważalnie porusza kamerą – kadr jest już rzeczywisty i kolorowy.