Kolejne pomieszczenie, wsparte na tych samych drewnianych belkach i grubym, pobielonym ceglanym filarze. Po lewej – okno, naprzeciw – łukowe przejście do mniejszego pokoiku z własnym oknem, po prawej – długi, ginący w mroku korytarz z kolejnym łukiem w głębi. W rogu, tuż przy ścianie, widoczne są te same niskie, schodkowate konstrukcje ceglane, co w eksponacie nr 89.
To pomieszczenie w przyszłości stanie się niewielkim sklepikiem – i tutaj, w zupełnie innym końcu budynku, odnajdujemy te same pozostałości systemu grzewczego typu hipokaustum, co w przyszłej recepcji hotelowej. To, że podobne ceglane kanały znajdują się w kilku różnych pomieszczeniach, wskazuje, że ten mechanizm ogrzewania podłogowego ciepłym powietrzem obsługiwał niegdyś znaczną część parteru, a nie był cechą jednej konkretnej sali.
Podobnie jak w innych eksponatach tej serii, animacja jedynie ledwie dostrzegalnie obraca kamerę – kadr jest już prawdziwy i kolorowy.