Pomieszczenie na parterze pałacu, ze ścian zdarty cały tynk aż do gołej cegły. Nad głową widać rząd jasnożółtych, ciężkich belek — jeszcze nierozebranego stropu, podpartego w sposób, który z pewnością nie był przewidziany w oryginalnym, dziewiętnastowiecznym projekcie. Po obu stronach w ścianach — jasne, łukowe otwory okienne, których kształt i wykończenie różnią się od reszty ceglanej ściany — to okna zainstalowane w czasach sowieckich. Naprzeciwko, w ścianie, znajduje się duży, zniszczony, pokryty rdzą otwór po dwuskrzydłowych metalowych drzwiach, prawdopodobnie niegdyś zamykających jakiś schowek. Podłoga zaśmiecona jest gruzem cegły i tynku.
To pomieszczenie jest dobrym przykładem tego, jak trudno odróżnić w tej ścianie, co jest oryginalne, a co warstwą z późniejszych dziesięcioleci. Gdy w czasach sowieckich pałac przystosowano do potrzeb fabryki dywanów (eksponat nr 19), zmieniły się nie tylko okna, ale i sama konstrukcja stropu — tak ciężkie belki potrzebne są do utrzymania maszyn fabrycznych, a nie pomieszczeń mieszkalnych pałacu. To restauratorzy będą musieli zdecydować, co z tych warstw zachować, a co usunąć, przywracając pomieszczeniu wygląd bliższy pierwotnemu.
Podobnie jak w innych eksponatach z tej serii, animacja ledwie dostrzegalnie porusza kamerą — kadr jest już rzeczywisty i kolorowy, więc dodatkowe kolorowanie nie jest potrzebne.