Fotografia wykonana z narożnika żwirowej alejki, skąd widać cały geometryczny parter: rabaty i niskie żywopłoty obwiedzione białym kamiennym obramowaniem, wśród nich — jeszcze bardzo małe, o cienkich pniach młode drzewa iglaste, dwa rzędy białych ławek oraz kolumny z wazonami na cokołach. W oddali, za rzędem drzew, widoczna jest część dachu pałacu z kominami i małymi wieżyczkami.
To ten sam, dopiero co zaprojektowany przez Édouarda André i zasadzony w latach 1896–1899 parter, który widzieliśmy już w eksponacie nr 16 — tyle że tutaj fotograf stoi nie przy głównym podjeździe, lecz w samym ogrodzie, w narożniku parteru, patrząc na ukos przez całą rabatę w stronę pałacu.
Animacja koloruje i ożywia ten stary kadr — szare, dzienne niebo zamienia się w zachmurzone niebo wieczorne, trawa i rabaty nabierają barw, a za drzewami wyłania się ceglana fasada pałacu, rozświetlona nisko stojącym wieczornym słońcem.