Ta fotografia pochodzi z dokumentacji projektu restauracji pałacu, rejestrującej arkadę galerii elewacji północno-zachodniej w drugiej połowie XX wieku: widać zawalone sklepienie, pod nim usypany gruz, a wyżej — poobijaną balustradę balkonu i ciemne, puste okna. Opublikowano w: Ferguson, D. Rūmų (G12K1) Klevų al. 48 Lentvaryje restauravimas ir pritaikymas rezidencijai.
Ten obraz to tylko jedna chwila w długiej historii upadku majątku. Podczas pierwszej wojny światowej pałac został ograbiony, część kosztowności zaginęła w Rosji, a kamienne mosty parkowe wysadzono w powietrze, wykorzystując ich kamień gdzie indziej. Podczas drugiej wojny światowej w pałacu ulokowano sztab wojskowy i koszary — co przysporzyło jeszcze więcej zniszczeń.
W 1940 roku majątek znacjonalizowano, a w 1957 roku w już znacjonalizowanym pałacu ulokowano administrację fabryki dywanów w Lentvarisie — stare krosna sprowadzono z kowieńskiej fabryki tkanin wełnianych „Drobė", a już w 1958 roku, gdy przeznaczono środki na adaptację pomieszczeń, w pałacu pracowało niemal 300 osób; w czasach sowieckich w fabryce zatrudnionych było łącznie około 1300 pracowników. Po odzyskaniu niepodległości majątek jeszcze długo zmieniał właścicieli i niszczał, opuszczony — przedsiębiorca, który kupił go w 2007 roku, w tym samym roku ogłosił upadłość, w 2012 roku pałac został zajęty, a jego okna wybite. Dopiero w 2016 roku, gdy pałac kupił Ugnius Kiguolis, rozpoczęła się faktyczna restauracja, a w 2018 roku majątek otrzymał dofinansowanie UE na renowację części budynku.
Animacja koloruje tę fotografię — pokazując jeszcze wyraźniej, jak wielkie szkody czas i burze historii wyrządziły temu niegdyś wspaniałemu pałacowi.